கவிதை

எண்ணம் சொல்ல
ஒவ்வொரு முறையும்
காத்திருப்பேன்
ஒன்றுமில்லாதது போல்
எங்கோ ஒளிந்திருப்பாய்

உணர்ச்சி,
பாசம்,
காதல்
உறவு என
பன்முகமாய் விரிந்து
கடைசியில் பதுங்கிக் கொள்வாய்

எதையும் சொல்லவிடினும்
உமிழ்நீரைப் போல
மீண்டும் மீண்டும்
சுரக்கிறாய்
எனக்குள்

பாலையில்

தன் மண் விட்டுப்
பிறிதொரு இடத்தில் வளராத
தாவரங்களைப் போலவே
ஒட்ட வைக்கப்பட்ட
மலர்களாக நகர்கிறது
வாழ்க்கை

செந்நிறம் கண்டு வியப்பவர்கள்
அறிவதில்லை
பிரிவின் வலி மறைக்க
பூசிக்கொண்ட
ஒப்பனைகளே அவையென

வெம்மை தாக்கிட
தனிமையில் நடக்கையில்
கானலாகிவிட்ட
வீட்டு முற்றத்தின்
ஈரம் நினைத்து
கரைகிறது மனம்.

( இந்தக் கவிதை துவக்கு மின்னிதழின் இரண்டாவது இதழில் வெளிவந்தது )
Related Posts with Thumbnails

Modified by Blogger Tutorial

முத்துகுமரன் ©Template Nice Blue. Modified by Indian Monsters. Original created by http://ourblogtemplates.com Blogger Styles

TOP