காற்றுக் குமிழி - தேன்கூடு போட்டி

பரபரப்பின் உச்சத்திலிருந்தது மருத்துவமனை. வெளிச் சூழல்களால் எதுவும் பாதித்திடாத அமைதியோடு தீவிர சிகிச்சை பிரிவு. உடலில் உயிர் தொடர்வதற்கும் மரணம் வருவதற்கும் இடைப்பட்ட இடம். கண்விழித்திட வேண்டும், ஓரிரு வார்த்தைகளாவது கேட்டிட வேண்டும் என்னும் தவிப்புகளோடும், பிராத்தனைகளோடும் வெளியே கலக்கத்தோடு மனித
முகங்கள். பேரமைதிக்குத் தயார்படுத்தும் ஒத்திகை அறை போல் படுக்கைகளின் மேல் சலனமற்ற நோயாளிகள்.

உயிர்காக்கும் இயந்திரங்களும் அமைதியாக இயங்கிக்கொண்டிருக்க கடிகாரம் மட்டும் அதன் சத்தத்தோடு ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. வட்டத்தின் முற்றுப்புள்ளிக்கு அருகே துணையாக என் உயிரும் வந்துகொண்டிருக்கிறது. இந்த சுற்று
எத்தனை நேரத்திற்கென்று தெரியாது.

படுக்க வைக்கப்பட்டிருக்கிறேன் முக்கால் பிணமாக. இயந்திரங்கள் வரையும் படங்கள் சரியாக வருகிறதா என பார்த்துக்கொள்ள ஒரு செவிலி. இருக்கட்டும் என் பயணத்தின் செய்தியை அறிவிக்கக்கூடும். எனக்கோ கழுத்திற்கீழே ஏதும் இருப்பதாய் தெரியவில்லை. இதயம் துடிப்பதால்தான் இருக்கிறேன். ஆனால் இதயம் இருக்கும் இடம் தெரியவில்லை கால்கள், கைகள், உறுப்புகள் எல்லாம் மிதந்து கொண்டிருக்ககூடும். ஆன்மா என்று சொல்கிறார்களே
இப்படித்தான் திரியுமா??

என்ன இது மூளை அதிகமாக சிந்திக்கிறதே. நின்றுவிடப்போவதற்கு முன்னால் அதற்கு எத்தனை வேலைகளோ!

சமுத்திரம் போல கிடக்கிறேன். வெளிப்பார்வைக்கு சலனமில்லாத தோற்றம். உள்ளுக்குள் எண்ணக் குமிழ்களால் நுரைத்துத் ததும்பும் பேரலைகள். ஓயாத அலைகள் அல்ல இவை. நின்றிடப்போகும் அலை.என்ன நடக்க போகிறது எனக்கு?

மெல்ல மெல்ல இதயத்துடிப்பு குறையுமா? பார்வையின் ஒளி மங்குமா? வெளிச்சத்தங்கள் மறைந்து சத்தங்களற்ற அமைதி
தோன்றூமா? உள்ளே வந்து போய்க்கொண்டிருக்கும் மூச்சு நின்றுவிடக்கூடுமா? இதுவரை எத்தனை முறை உள்ளே போய்
வந்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு சுவாசத்திற்கும் காத்து மரணமடைந்திருக்கிறதே! அப்போது அதைப்பற்றி கவலைப்படாத மனது
இப்போ நின்னிடுமோன்னு தவிக்குதே! ஏன்?
இன்னும் எவ்வளவு நேரத்திற்கு எனக்கிது புரியும்? பிறகென்னாகும்?
ஒளியமுடியுமா? இல்லை விடுபட முடியுமா? தடுக்க முடியுமா?
எல்லாம் ஒவ்வொன்றாய் நடக்கும்.பிறப்பின் போதே உறுதியான இறப்பும் வரவிருக்கிறது. நிரந்திரமாக வரவிருக்கிறது.

எதுவும் முடியாது. எனது இறுதி இயக்கம் என் கட்டுபாட்டில் இல்லை. நான் பிரபஞ்சத்தின் கட்டுக்குள் போய்க் கொண்டிருக்கிறேன். எனதுயிர் பிரபஞ்ச பெருவெளியில் ஒன்றுமேயில்லாதகப் போகிறது. நான் காற்றோடு கலக்கப்
போகிறேன். சுவாசித்த காற்றின் சுவடுகள் இல்லாததுபோல் நானும் சுவடற்று கரையப் போகிறேன். நிச்சயம் எல்லாம் நடக்கவிருக்கிறது. எல்லோருக்கும் நடந்தது என் அப்பாக்கும் அம்மாவுக்கும் நடந்தது எனக்கும் நடக்கப்போகிறது.

ஓயப்போகும் எண்ண அலைகளின் ஒழுங்கற்ற முட்டல் மோதல் தொடர்கிறது.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக என் ஞாபக எல்லைகளிலிருந்து எல்லாம் விடுபடுகிறது. சின்ன வயசில் வசித்த கிராமத்து வீடு, சகதியில் விளையாடி கிணற்றில் குளித்து விளையாடிய வயக்காடு, பேச்சுத்துணையாயிருந்து தென்னை மரமும்,
நடந்துபோகும் பள்ளிக்கூட பாதை, இருளப்பசாமி கோயில், கல்லூரி, புதுவீடு எல்லாம் எல்லாம். வீடு முழுசும் நிறைச்சு வச்சிருந்த அமுதனோட பரிசுகள். இப்பத்தான் அவனை கையில் எடுத்து கொஞ்சியது போல இருந்தது. அவன் தூக்கிக் கொஞ்ச பிள்ளையும் வந்துவிட்டது. காலம் ஓடுவதே தெரியாதிருக்கிறது.

ஒன்றுமில்லாத வெற்றிடம் நோக்கி துவங்கிவிட்டது பயணம்.

கண்களின் திரைகளில் உதறமுடியாத உறவுகளின் பிம்பங்கள். ஒளி மங்குமுன் மீண்டுமொருமுறை பார்த்திட வேண்டும். வந்திடுவார்களா? என் துடிப்பை எல்லாம் சொல்லனும் மனசு ஏங்குதே. நாக்கும் மறத்துக்கொண்டிருக்கிறதே. வார்த்தை வருமா?பேச வருமா. வந்தாலும் எவ்வளவு நேரத்திற்கு? கண்ணாலதான் சொல்லனும். ஆனால் கண்ணீர்த்திரை தாண்டி அது போகுமா?

பாதியில விட்டுட்டு போறேனே! பாவம் அமுதன். எப்படித்தான் எல்லாத்தையும் தாங்குவான். இன்னும் எத்தனை நாளுக்கு இங்கிருக்கப்போறேன். இப்போ சுவாசிக்கிற காத்துக்கு விலை இருக்கே! அவந்தானே கொடுக்கணும். கொடுத்திட்டு சிரமப்படுவானே. பொழச்சு முக்காப்பொணமா சிரமப்படுத்தாம போகனும். இங்க வேணாம். வீட்டுல போனும். என் உசிரும்
உழைப்பும் கலந்திருக்கிற வீட்ல போகணும்

விக்கலெடுக்கிறது நிற்காமல்.

உள்ள போயிட்டு வரமுடியாம சிரமப்படுது மூச்சு.

என் சுயநினைவு குறைந்து குறைந்து எல்லாம் மறக்கத் தொடங்குகிறது

**


விமானத்தில் நுழைவதற்கு இறுதி அழைப்பு வர வெறுமையாக நடந்து வருகிறான் அமுதன். மகிழ்ச்சியாக வரும் போதெல்லாம் கிடைக்காத சன்னலோரம் இன்று கிடைத்திருக்கிறது. தளர்வாய் சாய்ந்து கொண்டான். விமான சிப்பந்தகளின் குரல்களேதும் அவனுக்கு கேட்கவில்லை. சன்னல் வழியே பார்க்க மேகம் மிதந்து கொண்டிருக்கிறது. விமானமும் கூட.விமானத்தின் கனமாய் அப்பாவின் நினைவுகள் அழுத்துகிறது. தன்னையறியாது உதடுகள் அப்பா அப்பா என உச்சரிக்கிறது. கண்களில் வழிந்த நீரைத் துடைத்துக்கொண்டான்.
எப்படிப்பா அமைதியா இருக்கீங்க. அசையாமலே இருக்கிங்களா? மத்த எல்லாத்தவிடவும் எனக்குத்தெரியும்பா,

என்னைப் படிக்க வைக்க காசுக்காக நடந்தே தேஞ்ச காலும், கேட்டதெல்லாம் வாங்கிக் கொடுத்த கையும், நான் உடஞ்சு போனப்ப ஆறுதலா சாஞ்சுகிட்ட தோளும் அசையாம இருக்கா? எப்படிப்பா அமைதியா இருக்கீங்க. அப்பா எனக்காக எத்தனை சிரமப்பட்டிருக்கீங்க. எனக்கு உயிர் தந்ததே நீங்க தான. இந்த உடம்பும் உங்க உடம்புதாம்பா. அப்பா நான் வந்திடுவேன்.
என்னை விட்டுப் போயிடாதிங்கப்பா. என் கூடவே வச்சுக்குவேன். நான் பார்த்துக்குவேன் உங்களை. நீங்க வேணும்பா. என்ன
செலவானாலும் பரவாயில்லை.

ஆண்டவா அப்பா பொழச்சுக்கணும்!

வேக வேகமாக விமான நிலைத்திலிருந்து வெளிவந்து நேராக மருத்துவமனைக்கு நுழைந்தான். அமரர் ஊர்தி தயாராக
நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்தது. பதட்டம் கூடியவனாய் விறுவிறுவென உள்ளே சென்றான். அப்பாக்கு ஒன்னும் ஆயிருக்காது.அப்பா வந்துட்டேன்பா!
தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவிற்கு வெளியே எல்லோரும் அழுது கொண்டிருக்க ஏதோ விபரீதமாக நடந்துவிட்டது என ஓடினேன்.

உள்ளா பார்த்தால் அப்பாவுக்கு மூச்சுத் திணறல். எவ்வளவோ போராடியும் கட்டுக்குள் வராமல் மெல்ல மெல்ல அடங்கி விட்டது. எனக்கு உயிர்நாடியே ஒடுங்கியது போலிருந்தது.

எதுவும் பேசவில்லை.
இருவரும்
எதுவும் பேசவில்லை

அப்பா இனி இல்லை.

இத்தனை நாள் பார்த்துகிட்டு இருந்தனே. இனிமே எப்பவுமே பாக்க முடியாது.

மரணம்

என் அப்பாவின் மரணம்.



நிமிடமாய் கரைந்துவிட்டது ஓராண்டு...

வாழ்க்கையின் ஓட்டமும்தான்.

மரணம் இழப்புகளைத் தந்தாலும் அது வாழக்கற்றுக் கொடுக்கிறது. இழப்புகளைக் கடந்து வாழும் பக்குவம் மனித இனத்திற்கு
இருக்கிறது.

''எல்லா மரணங்களையும் கடந்து செல்லமுடியும்
நம் மரணத்தைத் தவிர...''

22 எண்ணத்தை வாசித்த இனியவர்கள்:

SK said...

தமிழுக்கு வணக்கம்!
தமிழே வணக்கம்!
எதையும் படிக்கவில்லை எனினும், தமிழைப் படியுங்கள்:!
வாழ்த்துகள், முத்துகுமரன்!

முத்துகுமரன் said...

எஸ் கே என்ன சொல்ல வர்றீங்கனே புரியலையே. :-)

//தமிழைப் படியுங்கள் //

நிச்சயமாக படிக்கிறேன் எஸ்.கே.

வாழ்த்திற்கு(?) நன்றி :-))

மா சிவகுமார் said...

முத்துகுமரன்,

செத்தால்தானே சுடுகாடு தெரியும் என்பார்கள். சாகாமலேயெ சாகப் போகும் உயிரின் துடிப்புகளை உணர முயன்ற உங்களுக்கு வாழ்த்துக்கள். அப்படியே தொடரும் என்று எதிர்பார்த்தேன். மகன் பற்றிய பகுதி வந்து விட்டது.

அன்புடன்,

மா சிவகுமார்

SK said...

தமிழைப் படியுங்கள் என உங்களைச் சொல்லவில்லை!

வேறெந்த பதிவையும் படிக்க வில்லை எனினும், இந்தத் தமிழைப் படியுங்கள் என மற்றவர்க்குச் சொல்ல வந்தேன்!

புரியா வண்ணம் எழுதியமைக்கு வருந்துகிறேன்.

SK said...

நிச்சயமாக அது கேள்விக்குறி இல்லாத வாழ்த்துதான்!

தைரியமக ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்:!

:))

கோவி.கண்ணன் said...

//''எல்லா மரணங்களையும் கடந்து செல்லமுடியும்
நம் மரணத்தைத் தவிர...''//

மரணம் மட்டுமே ஆத்திகர்களையும், நாத்திகர்களையும் தத்துவம் பேசவைத்துவிடுகிறது.
பேசும் விதம் வேறுவேறாக இருந்தாலும்
முடிவுரை ஒன்றுதான் :)

முத்துகுமரன் said...

சிரமப்படுத்தியதற்கு மனிக்கவும்.

வழமையாக எல்லோருக்கும் மிக எளிதாகப் புரியும். அதான் கேட்டுவிட்டேன். தூக்கக் கலக்கத்தில் எழுதியதால் பிழைகள் ஏதோ இருக்கிறதோ என்று நினைத்தேன். எல்லாம் சூட்டைத் தணித்திக் கொண்டிருக்கும் போதை இவர் ஏன் கிளப்புறார்னு நினைச்சுபுட்டேன். :-))

என் கேள்விக்குறியைத் திரும்பப்பெற்றுக் கொள்கிறேன் புன்னகையோடு.

முத்துகுமரன் said...

//அப்படியே தொடரும் என்று எதிர்பார்த்தேன். மகன் பற்றிய பகுதி வந்து விட்டது.//

அந்தப்பகுதியில் அழுத்தம் குறைவாக இருக்கிறதோ? என் கதையின் செய்தி அங்கேதான் இருக்கிறது.

பின்பு விரிவாகச் சொல்கிறேன்.

முத்துகுமரன் said...

**வழமையாக மிக எளிதாகப் புரியும் உங்கள் எழுத்துகள் என வாசிக்கவும்.**

அப்பா போலிஸ்காரரே முத்து தமிழினியோட பெரிய களவானி நாந்தான். பாதிக்கு பாதி என்னோட பின்னூட்டம் :-))

jojo said...

போட்டிக்கு அனுப்பிட்டீங்களா?

http://www.thenkoodu.com/contestants.php

இளவஞ்சி said...

// மரணம் இழப்புகளைத் தந்தாலும் அது வாழக்கற்றுக் கொடுக்கிறது. இழப்புகளைக் கடந்து வாழும் பக்குவம் மனித இனத்திற்கு
இருக்கிறது. // அருமை முத்துகுமரன்!

போட்டிக்கான என் வாழ்த்துக்கள்!

இப்னு ஹம்துன். said...

போட்டியில் வெல்ல வாழ்த்துகள் நண்பரே!

முத்துகுமரன் said...

//முடிவுரை ஒன்றுதான் :)//

ஆமாம் மரணம் எல்லோருக்கும் ஒன்றுதான் கோவி.கண்ணன். உங்கள் நறுக் பின்னூட்டத்திற்கு நன்றி

முத்துகுமரன் said...

வாழ்த்திற்கு நன்றி வாத்தியாரே. இன்னும் கொஞ்சம் விரிவா உங்களிடம் எதிர்பார்த்தேன்.

வந்தவரைக்கும் நன்றி :-)

நன்றி இப்னு ஹம்துன். வாழ்த்தை சொல்லபுடாது. செயலில் காட்டுங்க :-)

பொன்ஸ்~~Poorna said...

கதை நன்றாக வந்திருக்கிறது முத்துகுமரன்.. அப்பாவின் இறப்புக்குச் சற்று முன்பான எண்ண ஓட்டம் மிக அருமையாக வந்திருக்கிறது.

அமுதனின் பார்வையில் சொல்லப்பட்ட பகுதியில் கொஞ்சம் narration முன்பின் முரணாக இருக்கும் விஷயங்கள் உறுத்துவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை..(தன்வினை, பிறவினை)

//''எல்லா மரணங்களையும் கடந்து செல்லமுடியும்
நம் மரணத்தைத் தவிர...''
//
நச்சென்றிருக்கும் இந்த வசனத்துக்குத் தோள் கொடுக்க ஏதேனும் சொல்லி இருப்பீர்கள் என்று நினைத்தேன். //நிமிடமாய் கரைந்துவிட்டது ஓராண்டு...// என்று ஒரே வரியில் எதிர்பார்க்கவில்லை..

//எவ்வளவோ போராடியும் கட்டுக்குள் வராமல் மெல்ல மெல்ல அடங்கி விட்டது.//
என்பதையும் இன்னும் கொஞ்சம் விளக்கி இருக்கலாம்..

உங்கள் கதைகளில் நான் படிக்கும் முதல் கதை.... அழுத்தமான சப்ஜெக்டைத் தொட்டிருக்கிறீர்கள். போட்டிக்கு வாழ்த்துக்கள்.

பொன்ஸ்~~Poorna said...

//வட்டத்தின் முற்றுப்புள்ளிக்கு அருகே துணையாக என் உயிரும் வந்துகொண்டிருக்கிறது. இந்த சுற்று
எத்தனை நேரத்திற்கென்று தெரியாது.
//
இந்த வரிகள் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தன..

(போலீஸ்காரரே, போன பின்னூட்டத்தில் சேர்க்க மறந்துவிட்டது சார்.. சும்மா சார்ஜ் பண்ணிட போறீங்க!! )

முத்துகுமரன் said...

பொன்ஸ், கருத்திற்கு நன்றி.

மரணத்தை மையமாக கொண்டு மூன்று விதயங்களைத் தொடமுயன்றிருந்தேன். மூன்றில் இரண்டை மட்டுமே ஓரளவிற்கு தொடமுடிந்தது.

அமுதன் பகுதியில் கொஞ்சம் பிழைகள் இருக்கிறது. வேறொன்னுமில்லைங்க தூக்க கலக்கம். :-).

இன்னும் கொஞ்சம் செதுக்க வேண்டும். அதானால்தான் இன்னும் போட்டிக்கு இணைப்பு கொடுக்கவில்லை.:-))).

நன்றி

செந்தில் குமரன் said...

///
இத்தனை நாள் பார்த்துகிட்டு இருந்தனே. இனிமே எப்பவுமே பாக்க முடியாது.
///

மரணத்தில் இது தான் வேதனையே...

முத்துகுமரன் said...

கருத்திற்கு நன்றி குமரன் எண்ணம்

மூர்த்தி said...

நன்றாக வந்திருக்கிறது.

போட்டியில் வெல்ல வாழ்த்துக்கள்.

ENNAR said...

முத்துகுமரன்
நன்றகா உள்ளது

Anonymous said...

VANAKKAM..
NICE WORK.KEEP IT UP.
MOOKAMBIKA

Related Posts with Thumbnails

Modified by Blogger Tutorial

முத்துகுமரன் ©Template Nice Blue. Modified by Indian Monsters. Original created by http://ourblogtemplates.com Blogger Styles

TOP